Μια ιδιαίτερη φωνή που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα ταξιδεύοντάς μας σε μουσικά μονοπάτια που δύσκολα μια ελληνική φωνή μπορεί να αγγίξει, μια προσωπικότητα ασυμβίβαστη, μια καλλιτέχνις που πειραματίζεται, δοκιμάζεται και δεν περιορίζεται, μιλάει στο in.gr και αποκαλύπτεται.

Θα μου επιτρέψεις να ξεκινήσω αυτή τη συνέντευξη πηγαίνοντας πίσω, στην εποχή των Μπλε το 1996, τότε που σε γνωρίσαμε στην ουσία, τότε που όλοι εντυπωσιαστήκαμε από την ιδιαίτερη φωνή σου, τότε που σε είδα στην πρώτη συναυλία των Μπλε στο Λυκαβηττό (και από τότε σε παρακολουθώ στενά), τότε που έναν χρόνο μετά έφυγες από το συγκρότημα (παρά την επιτυχία του). Μεγάλο ρίσκο και άκουσες και πολλά τότε…
«Ναι, ήταν ένα ρίσκο και δεν συμφωνούσε και κανείς μαζί μου, εκτός από τους πιο στενούς μου φίλους. Έφαγα κράξιμο και επιθετικότητα για πέντε χρόνια τουλάχιστον μετά και ταυτόχρονα με μπέρδευαν και με την Τζώρτζια και μου ζητούσαν για χρόνια να πω το «Κόκκινο φιλί» ή το «Παίρνω φωτιά». Χρειαζόταν κάθε φορά να εξηγώ ποια είμαι σε μερικούς. Είμαι ευγνώμων στους Μπλε και στα τραγούδια που ερμήνευσα γιατί κατά κάποιο τρόπο, η στάση τους που ενεργοποίησε την αποχώρησή μου από το συγκρότημα, με βοήθησε να βρω το κουράγιο και τη δύναμη και συνθέσω και να γράψω ελληνικό στίχο για πρώτη φορά στη ζωή μου και να δημιουργήσω, μαζί με τους μουσικούς μου τότε, τον «Ύποπτο Κόσμο». Ήταν η ελευθερία μου!»

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Μελβούρνη. Ήρθες Ελλάδα, έμεινες Θεσσαλονίκη αρχικά και κατέληξες Αθήνα. Τρεις πόλεις με διαφορετικό τρόπο ζωής, με διαφορετική ποιότητα ζωής. Που ανήκει τελικά η Θεοδοσία και εντέλει προσαρμόζεται εύκολα στις αλλαγές;
«Προσαρμόζομαι αλλά ταλαιπωρούμαι στην αρχή λίγο. Αντέχω όμως γιατί γουστάρω τα ταξίδια. Οι γονείς μου μας ταξιδεύουν από πολύ μικρά, οπότε δεν με πειράζουν τόσο οι αλλαγές. Με συναρπάζει η διαφορετικότητα της κάθε πόλης και αυτό που έχει να δώσει. Απέραντη η Μελβούρνη και λίγο υγρή, δραστήρια η Αθήνα και φωτεινή, χαλαρή η Θεσαλλονίκη και συγκινητική. Τις αγαπάω όλες!»

Αυτή τη δύσκολη εποχή (για τους περισσότερους Έλληνες) έχεις σκεφτεί να φύγεις από τη χώρα, να γυρίσεις πίσω στην Αυστραλία ή να πας κάπου αλλού;
«Ναι, το σκέφτομαι αρκετά. Δεν το αποκλείω. Αγαπάω αυτόν τον τόπο και είμαι πολύ συνδεδεμένη μαζί του. Αλλά αγαπάω την ζωή περισσότερο και αν το οξυγόνο της μειωθεί αισθητά, εδώ που ζω, δεν θα έχω άλλη επιλογή.»

Έχεις σπουδάσει μουσική και χορό και μάλιστα στη Θεσσαλονίκη τελείωσες το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μουσική ή Θέατρο, ποια είναι η μεγάλη σου αγάπη; Νιώθεις και ηθοποιός;
«Η μουσική είναι η μεγάλη μου αγάπη. Λατρεύω τον κινηματογράφο και τρέφω εκτίμηση και αγάπη για το λειτούργημα του ηθοποιού. Αλλά το έχω αποφύγει. Τώρα καλούμαι να κάνω κάτι που φοβόμουν όλα αυτά τα χρόνια, γιατί δεν πίστευα ότι το είχα αυτό το κατιτίς για να γίνω ηθοποιός. Άσε που… πολύ ταλαιπωρία. Αιώνια ψυχανάλυση και ξεγύμνωμα διαρκείας. Χαράς το κουράγιο τους! Άλλωστε εγώ ήθελα να δοθώ στον χορό από μικρή. Με πήρε όμως η μουσική και το θέατρο ταυτόχρονα, και έτσι τα δούλεψα όλα σε συνδυασμό και τα δουλεύω ακόμα με τον ίδιο τρόπο. Δεν τελειώνει ποτέ η διαδρομή τους και με εμπνέουν με την ιδία αν όχι περισσότερη δυναμική.»

Ωστόσο έχεις σπουδάσει και Αγγλική Φιλολογία. Αν ζόριζαν τόσο τα πράγματα για εσένα, θα στρεφόσουν σε αυτό το επάγγελμα για τα προς το ζην;
«Μπορεί. Γιατί όχι. Άλλωστε μου άρεσε η επαφή της διδασκαλίας από μικρή, καθώς δίδασκα αγγλικά από μικρή. Τα πήγαινα καλά και έβγαζα και κάποια χρήματα. Το φιλολογικό κομμάτι της ζωής μου είναι πολύ σημαντικό, όπως και τα φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν η επαφή με την ελληνική πραγματικότητα και αν και δεν την καταλάβαινα πάντα, περνούσα καλά.»

Από τις 7 Ιανουαρίου σε βλέπουμε στο «Θέατρο Αγγέλων Βήμα» στο έργο «Janis Joplin: δωμάτιο 105» της Gigi Gaston όπου έχεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πες μας δυο λόγια για το έργο και το ρόλο σου και πες μας επίσης πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
«Απλά, πολύ απλά. Η επιλογή από το «Αγγέλων Βήμα» να φέρει στην Ελλάδα το έργο αυτό, ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα. Το θέλανε πολύ. Φοβήθηκα πολύ. Και αφού πέρασα το καλοκαίρι στην Ερεσό, επιστρέφοντας, είπα ναι. Έτσι απλά. Το έργο είναι μια αδιαπραγμάτευτη κραυγή αγάπης.»

Θα το τολμούσες αν δεν είχες κάνει θεατρικές σπουδές;
«Αν το ένιωθα μέσα μου να θέλει να εκφραστεί, όπως το ένιωσα, τότε ναι. Οι σπουδές δεν είναι πάντα απαραίτητες για να βουτήξεις στο άγνωστο. Χρειάζεται εμπιστοσύνη και υποταγή και σκληρή δουλειά. Και να το χαίρεσαι ταυτόχρονα.»

Αν σου γινόταν πρόταση για κάποιο ρόλο στον κινηματογράφο ή στο θέατρο στο μέλλον, χωρίς να έχει κάποια σχέση με τη μουσική, τι θα απαντούσες;
«Το έχω σκεφτεί αυτό πολλές φορές γιατί λατρεύω την τέχνη του κινηματογράφου. Θα ήθελα να παίξω σε ταινία του Γούντι Άλεν ή του Τιμ Ρόμπινς ή του Σκορτσέζε. Με συναρπάζει περισσότερο η σκηνοθετική πλευρά του κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου και αγαπώ και τα μιούζικαλ.»

Σε έχω δει πάνω στη σκηνή και πραγματικά έχεις μια αστείρευτη ενέργεια, έναν δυναμισμό τρομερό, τα δίνεις όλα επί σκηνής. Από που αντλείς αυτή την ενέργεια;
«Ενέργεια. Όλα είναι ενέργεια. Δεν την αντλώ από πουθενά. Είμαι αυτό. Αυτό είναι πιο κοντά κι από τον αέρα που αναπνέω. Ενέργεια που την ανταλλάσσω μαζί σας μέσα στο ιερό τώρα της μουσικής. Απλά σας παραδίνομαι.»

Και όταν κατεβαίνεις από τη σκηνή;
«Ελαφριά αλλά γεμάτη με τόσα απερίγραπτα και την καρδιά μου να χτυπά δυνατά, αλλά χαρούμενα. Μετά από ένα χαμάμ συναισθημάτων.»

Σε ενοχλεί που στα live σου, το κοινό ζητάει ακόμα να πεις τραγούδια από την εποχή
των Μπλε;

«Όχι καθόλου. Το καταλαβαίνω. Είναι τραγούδια που μίλησαν άμεσα στην καρδιά τους. Και άλλωστε η πρώτη φορά είναι πάντα πιο δυνατή. Πρώτη φορά κάναμε δίσκο και πρώτη φορά γινόντουσαν όλα. Από μια πρώτη φορά γεννηθήκαν οι Μπλε.»

Ποιος είδος μουσικής σε έχει επηρεάσει περισσότερο; Ή ποιοι καλλιτέχνες, αν θες να το θέσω καλύτερα έτσι.
«Σχεδόν όλα τα είδη μουσικής με έχουν επηρεάσει. Ακόμα και η ελληνική λαϊκή μουσική, αφού έβαλα και μπουζούκι σε κάποια τραγούδια μου στον τελευταίο μου δίσκο «Α ΓΑΠΗΣΟΥ». Ένα διάστημα ασχολήθηκα με την μουσική της ανατολής, κυρίως με Ινδία. Μου αρέσει η όπερα και η κλασσική μουσική και μου αρέσει να την πηγαίνω την φωνή μου σε πολλά μουσικά μονοπάτια. Λατρεύω την μαύρη μουσική από την αρχή των blues, και είμαι μέσα στην αλήθεια της ροκ σκηνής. Τη μουσικότητά μου την επηρέασαν από Billy Holiday, John Lennon, David Bowie, Doors, Prince, Sade, Και αναφέρω λίγους.»

Εσύ, στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο, τι μουσική ακούς;
«Ακούω ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, εκτός και αν ταξιδεύω, οπότε βάζω τα στοπ άλμπουμ καλλιτεχνών που γουστάρω και πάω… Στο σπίτι παίζει μουσική ζωντανή και ανάλογα με την διάθεσή μου κάθε φορά. Συνήθως απολαμβάνω Ambient music.»

Στους δίσκους σου γράφεις στίχους, μουσική, τραγουδάς και κυρίως πειραματίζεσαι. Ακούμε τραγούδια σου με διαφορετικό ήχο και ύφος μεταξύ τους. Από ποια εσωτερική παρόρμηση γίνεται αυτό;
«Ναι. Από πού να γίνει αλλιώς; Είναι η εξέλιξη του εαυτού μου μέσα από την μουσική. Είναι αποκαλυπτική η σχέση με την έκφραση και φέρνει διαρκώς αλλαγές μαζί της. Αυτές αποτυπώνω κάθε φορά.»

Αποδέχεσαι τους χαρακτηρισμούς blues-jazz-rock τραγουδίστριας που σου έχουν δώσει κατά καιρούς; Εσύ πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;
«Μου αρέσει να ερμηνεύω όλα αυτά τα είδη μουσικής. Μου αρέσει και η funky μουσική και είμαι πολύ funky στις συναυλίες μου. Τους αποδέχομαι τους χαρακτηρισμούς αυτούς. Τους τραγουδάω καιρό τώρα. Παρόλα αυτά δε μου αρέσει να περιορίζομαι, για αυτό και δε με χαρακτηρίζω.»

Πάντως η αλήθεια είναι πως η φωνή σου, παραπέμπει σε τραγουδίστριες του εξωτερικού. Εσύ το καταλαβαίνεις αυτό, σου αρέσει η φωνή σου;
«Πέρασε καιρός για να μου αρέσει η φωνή μου, αλλά από πολύ μικρό παιδί μάθαινα τραγούδια. Ήταν σαν χόμπι. Και μου άρεσε να δοκιμάζομαι σε δύσκολα τραγούδια με δυνατές φωνές. Μόλις άκουγα μια μελωδία σαγηνευτική στο αυτί μου, μάθαινα τα λόγια σε ό,τι γλώσσα και να ήταν και την τραγουδούσα όλη μέρα. Μετά άρχισα και το πιάνο και με πήρε η μουσική και με έχει μέχρι και σήμερα.»

Θέλω να μου αναφέρεις (αν υπάρχει) κάτι που έχεις διαβάσει για εσένα και σε έχει ενοχλήσει και κάτι που έχουν γράψει για εσένα και σε έχει χαροποιήσει.
«Με στεναχωρούσε τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου που με θεωρούσαν κάτι που δεν υπήρξα ποτέ. Με ταύτισαν με τα ναρκωτικά και η αποχώρηση από τους Μπλε, το έκανε όλο αυτό ακόμα πιο δύσκολο. Αυτό που με χαροποιεί, είναι ότι έχω λάβει και πολύ αγάπη και υποστήριξη για την μουσική μου.»

Τι θα ακούσαμε στα δυο live σου στο Holy Wood Stage;
«Μουσική! Με ό,τι χάιδεψε τα αυτιά σας όλον αυτόν τον καιρό που τραγουδάω και με άλλα τόσα.»

Μετά από τις δυο εμφανίσεις αυτές (18 & 25/1) που αλλού θα σε δούμε live;
«Σχεδιάζουμε να ταξιδέψουμε με την μπάντα και να μυρίσουμε και άλλη Ελλάδα, εκτός από την Αθήνα.»

Σχέδια για επόμενο δίσκο ή για κάποια συνεργασία υπάρχουν;
«Έχω έτοιμο ένα σχέδιο για τον επόμενο δίσκο και έχουμε μια σειρά τραγουδιών από τον Γιώργο Μίχα για συνεργασίες με κάποιους τραγουδιστές που αγαπώ στην Ελλάδα. Δεν έχω ιδέα αν θα γίνει πραγματικότητα αλλά τα τραγούδια υπάρχουν.»

Τελειώνοντας θέλω να σε ευχαριστήσω και θα ήθελα να κλείσεις εσύ αυτή τη συνέντευξη, με κάτι που θα ήθελες να πεις…
«Θέλω να σας ευχηθώ την πιο καλή ευχή μου. Αγαπήσου.
Βαθιά μέσα σου εσύ, εκεί που δεν μπορεί ποτέ κανείς να πληγωθεί.
Κι ας μείνουνε για πάντα έτσι στολισμένα τα αισθήματα
Κι ο Άι Βασίλης ας μην έρθει ποτέ…»

Συνέντευξη: Τζωρτζίνα Ντούτση

Info
Τη Θεοδοσία Τσάτσου μπορείτε να τη δείτε στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια), στο έργο Janis Joplin: δωμάτιο 105 της Gigi Gaston (κάθε Τρίτη στις 21.30) και ζωντανά στο Ηοly Wood Stage (Σάββατο 25/1), Λ. Βουλιαγμένης 289, Άγιος Δημήτριος