Αυτό το μήνα, η στήλη μας «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί, έναν σπουδαίο ερμηνευτή τον Γιώργο Περρή, ο οποίος μοιράζεται μαζί μας, την έμπνευσή του και τον ενθουσιασμό του για τη συνεργασία του με την Deborah Myers.
Γιώργος Περρής
«Τα Σύννεφα»

Πάντα με μάγευαν τα σύννεφα.. από μικρό παιδί.
Άλλοτε κάτασπρα, ειρηνικά και φιλικά και άλλοτε γκρίζα και επιθετικά. Αλλά ποτέ δεν τα φοβόμουν. Καθώς τα κοιτάζω τώρα από ψηλά, όλα μοιάζουν να έχουν βρει τη σωστή τους θέση, σε μία γαλήνη που αγκαλιάζει όλες τις αισθήσεις…
Σας γράφω κάπου πάνω απ’ τον Ατλαντικό σε μία πτήση Νέα Υόρκη-Παρίσι.. Την πτήση αυτή την έχω κάνει πολλές φορές.. και κάθε φορά κάτι με περιμένει στην επιστροφή.
Στη μνήμη μου διασταυρώνονται μονοπάτια άλλοτε γεμάτα αμφιβολία, άλλοτε γεμάτα ενθουσιασμό και χαρά. Αυτή τη φορά με καθηλώνει ο φόβος, αλλά και εκείνη η κρυφή ασφάλεια που μιλά μέσα μου και μου λέει με σιγουριά ότι κάτι μαγικό πρόκειται να συμβεί…
Η αυριανή ηχογράφηση στο Παρίσι θα είναι από τις πιο σημαντικές.. ίσως της ζωής μου.
Στα αεροπλάνα όμως πάντα μου έρχεται η έμπνευση.. γράφω τραγούδια, στίχους, ιστορίες ή σκέφτομαι ιδέες για συναυλίες. Σε ένα αεροπλάνο μου ήρθε και η ιδέα να προτείνω στην Deborah Myers να κάνουμε μαζί συναυλίες.
Τόσο καιρό το λέγαμε αλλά όλο τελευταία στιγμή το ακυρώναμε λόγω των υποχρεώσεων που είχαμε ο καθένας ξεχωριστά. Κι εκεί, καθώς προσγειωνόμουν πέρσι τον Οκτώβριο, αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα και πως έπρεπε οπωσδήποτε να παίξουμε μαζί.
Με το που την πήρα τηλέφωνο άκουσα εκείνο το υπέροχο “YES!” της Deborah με το τεράστιο χαμόγελο και ήξερα αμέσως πως ξεκινούσε ένα υπέροχο ταξίδι.. αυτό της μουσικής χημείας δύο φίλων που έχουν πολλά να μοιραστούν.
Ανταλλάσσαμε ιδέες και τραγούδια για περίπου 4 μήνες μέχρι να καταλήξουμε.. και τώρα, 3 εβδομάδες πριν την παράσταση, όλα έχουν πάρει το δρόμο τους και χτυπάει το ρολόι απειλητικά!
Θα τα προλάβουμε όλα; θα αρέσει στον κόσμο; My Deboroula –γιατί έτσι την αποκαλώ– σ’ευχαριστώ που δόθηκες στην παράσταση αυτή…
Σ’ ευχαριστώ που θα βγάλεις το υπέροχο χιούμορ σου στη σκηνή.. Κι εγώ σου υπόσχομαι πως θα είμαι παιδί… λίγο άτακτο μεν, αλλά γεμάτο αγάπη και πονηρά βλέμματα!
Αν μπορούσα να μπορούσα να δώσω μία εικόνα στη μνήμη, με όλες τις εκφάνσεις της, θα φωτογράφιζα αυτό ακριβώς που βλέπω τώρα:
Την απέραντη θάλασσα, με το μπλε τ’ ουρανού και τις αστραφτερές αχτίδες του ήλιου.
Α! Και τα λευκά σύννεφα φυσικά.. Τα σύννεφα…