Όπως αναφέρει Το Βήμα την Τρίτη, και τα δύο έργα ήταν προϊόντα αρχαιοκαπηλίας, παράνομης εξαγωγής τους από τη χώρα και είχαν αποκτηθεί από τους Αμερικανούς συλλέκτες Λεβί (έχει αποβιώσει) και Γουάιτ χωρίς να έχει ελεγχθεί η νομιμότητα της προέλευσής τους.

Τη συμφωνία για την επιστροφή τους πέτυχε το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού στις 10 Ιουλίου και τα δύο αρχαία αντικείμενα πρόκειται να παρουσιασθούν επισήμως την ερχόμενη Δευτέρα στο ΕΑΜ, ενώ εν συνεχεία και από τις 23 Σεπτεμβρίου θα εκτεθούν στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως στο πλαίσιο της έκθεσης «Νόστοι- Επανακτηθείσες αρχαιότητες».

Από το 340 π.Χ. χρονολογείται ο κρατήρας, ο οποίος προέρχεται από την Πιερία και θεωρείται ότι κατά πάσα πιθανότητα βρέθηκε κατά τη διάρκεια παράνομης ανασκαφής σε βασιλικό τάφο της περιοχής. Με ύψος περί τα 70 εκατοστά, αυτός ο χάλκινος κρατήρας για κρασί έχει μακρύ πόδι με διακόσμηση, ενώ και στο χείλος του υπάρχει διακόσμηση με ιωνικό κυμάτιο. Το μέσον του «σώματός» του διατρέχει κλαδί αμπέλου, τα φύλλα του οποίου είναι ασημένια και ένθετα. Κάτω από τις δύο λαβές του εξάλλου υπάρχουν παραστάσεις γυναικείων κεφαλών, που πιθανόν να ήταν Μαινάδες, με ευθεία αναφορά δηλαδή στον Διόνυσο, θεό του κρασιού.

Οσο για το τμήμα της ετιτύμβιας στήλης από τη Βραυρώνα, πολύς λόγος έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μετά την ταύτιση την οποία είχε κάνει ο αρχαιολόγος Γιώργος Δεσπίνης με το εναπομείναν στην Ελλάδα κάτω μέρος της. Η στήλη, που χρονολογείται από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., έχει τη μορφή ναΐσκου και απεικονίζει έναν πολεμιστή και έναν νέο άνδρα. Διασώζει τα ονόματα του Κλεόβουλου και του πατέρα του Μένωνα από τον Δήμο Μυρρινούντος.

Το κάτω μέρος της βρέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κατά τη διάρκεια επίσημης ανασκαφής σε ιδιοκτησία ιδιώτη στο Πόρτο Ράφτη. Προφανώς το άνω μέρος της είχε πέσει θύμα λαθρανασκαφής. Η επανένωση των δύο τμημάτων ήταν επομένως πέραν των άλλων ζήτημα ηθικής.

Newsroom ΔΟΛ