Το «ανοξικό επεισόδιο» που έπληξε τη θαλάσσια ζωή πριν από 93 εκατομμύρια χρόνια ήταν τόσο έντονο ώστε οι νεκροί οργανισμοί σχημάτισαν παχιά στρώματα στον πυθμένα, και με την πάροδο του γεωλογικού χρόνου μετατράπηκαν σε κοιτάσματα πετρελαίου.

Οι επιστήμονες υποψιάζονταν εδώ και καιρό ότι κάποια ηφαιστειακή δραστηριότητα ευθυνόταν για τη μαζική εξαφάνιση, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν είχαν καταφέρει να εντοπίσουν αποδείξεις μέσα στα αρχαία ιζήματα.

Όπως αναφέρει την Παρασκευή το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Στίβεν Τέργκεον και ο Ρόμπερτ Κρίζερ του Πανεπιστημίου της Αλμπέρτα στον Καναδά, εξέτασαν τα επίπεδα δύο ισοτόπων του σπάνιου μετάλλου όσμιου. Η αναλογία των ισοτόπων είναι διαφορετική στον φλοιό της Γης από ό,τι στον υποκείμενο μανδύα.

Οι ερευνητές προσδιόρισαν την αναλογία των ισοτόπων σε ιζήματα 93 εκατ. ετών που ανασύρθηκαν από γεωτρήσεις στη Νότιο Αμερική και την Ιταλία. Οι μετρήσεις επιβεβαιώνουν ότι τεράστιες ποσότητες μάγματος ανέβλυσαν από το μανδύα στην περιοχή της Καραϊβικής, μόλις 23.000 χρόνια πριν από τη μαζική εξαφάνιση.

Η έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό Nature.

Το τι ακριβώς συνέβη στη συνέχεια μπορεί να εξηγηθεί με δύο θεωρίες, διαφορετικές μεταξύ τους αλλά όχι αλληλοαποκλειόμενες, σχολιάζει ο Τιμ Μπράλοουερ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, ο οποίος αξιολόγησε τη μελέτη για λογαριασμό του βρετανικού περιοδικού.

Η πρώτη θεωρία είναι ότι το μάγμα εμπλούτισε το νερό των ωκεανών με θρεπτικά συστατικά, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια εκρηκτική ανάπτυξη του φυτοπλαγκτού κοντά στην επιφάνεια. Όταν τα μικροσκοπικά φύκια πέθαναν και βυθίστηκαν στον πυθμένα, η αποσύνθεσή τους από άλλα μικρόβια κατανάλωσε όλο το διαθέσιμο οξυγόνο.

Η δεύτερη θεωρία είναι ότι τα ηφαίστεια απελευθέρωσαν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, επιτείνοντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου τόσο πολύ ώστε σταδιακά τα ωκεάνια ρεύματα σταμάτησαν. Η ανακύκλωση του νερού διακόπηκε και ως αποτέλεσμα το διαλυμένο οξυγόνο εξαντλήθηκε.

Η περαιτέρω διερεύνηση της μαζικής εξαφάνισης θα μπορούσε να προσφέρει στοιχεία χρήσιμα για την αντιμετώπιση της σημερινής κλιματικής αλλαγής, σχολιάζει ο Δρ Μπράλοουερ. Θα μπορούσαν να εξηγήσουν, για παράδειγμα, ποια είναι η σχέση των υψηλών θερμοκρασιών με τα ωκεάνια ρεύματα, και το κατά πόσο ο εμπλουτισμός των θαλασσών με θρεπτικά συστατικά θα μετρίαζε την παγκόσμια θέρμανση ή θα απονέκρωνε τον πλανήτη.

Newsroom ΔΟΛ