Στη διαπίστωση ότι τεράστιες ποσότητες αμιάντου περιέχονται στο χώμα και στη σκόνη της ευρύτερης περιοχής των Μεταλλείων Αμιάντου Βόρειας Ελλάδας (MABE), απειλώντας τα νερά της λίμνης Πολυφύτου και του Αλιάκμονα και γενικότερα τη δημόσια υγεία, καταλήγει έρευνα του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Η έρευνα, υπό τον τίτλο «Αξιολόγηση τοξικότητας στην ευρεία περιοχή Μεταλλείων Αμιάντου Βόρειας Ελλάδας», πρόκειται να δημοσιευτεί σύντομα στο επιστημονικό έντυπο Journal of Hazardous Materials. Σύμφωνα με το Βήμα, επειδή από τον Αλιάκμονα υδρεύεται τμήμα της πόλης της Θεσσαλονίκης, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τα όρια συγκέντρωσης που έχουν θεσπιστεί για το πόσιμο νερό.

Σύμφωνα με την έρευνα ορισμένα τμήματα των εγκαταστάσεων βρίσκονται εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες, με συνέπεια οι ίνες αμιάντου να διαφεύγουν στο περιβάλλον.

«Ακόμη και οι ελάχιστες ποσότητες αμιάντου αποτελούν έναν σοβαρότερο παράγοντα ρύπανσης και μια μεγάλη απειλή για τη δημόσια υγεία, εξαιτίας της ιδιαίτερα τοξικής φύσης του υλικού» δηλώνει ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Ευάγγελος Γιδαράκος.

Οι νέες αναλύσεις (2005) που έγιναν σε λεπτόκκοκα επιφανειακά δείγματα εδάφους, στις εναποθέσεις του μεταλλείου, έδειξαν ότι περιέχουν 60% με 70% καθαρού αμιάντου. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο συνολικός όγκος εναπόθεσης φτάνει περίπου τα 70 εκατ. τόνους, με υψηλές περιεκτικότητες αμιάντου.

O κίνδυνος αυξάνεται αν ληφθεί υπόψη ότι η κλίση του εδάφους σε ορισμένα σημεία μπορεί να οδηγήσει σε τοπικές κατολισθήσεις με κίνδυνο να απελευθερωθούν ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες αμιάντου στην ατμόσφαιρα και στους κοντινούς υδροβιότοπους- ιδιαίτερα στη λίμνη Πολυφύτου.

Άλλο ένα πρόβλημα έχουν δημιουργήσει οι αποθέσεις υλικών επεξεργασίας αμιάντου, στις οποίες οφείλονται οι αλλαγές στη λεκάνη απορροής του Αλιάκμονα. Αυτοί οι «φράχτες» αποβλήτων έχουν δημιουργήσει σε ορισμένα σημεία εγκλωβισμένα νερά (σαν μικρές λίμνες) με συνέπεια περιοδικά ρυάκια να διέρχονται μέσω αυτών των αποθέσεων. Έτσι, το νερό παρασύρει στην πορεία του άγνωστες ποσότητες αμιάντου και τις οδηγεί στον ποταμό Αλιάκμονα.

Παλαιότερες δειγματοληψίες ύδατος που ελήφθησαν από τον Αλιάκμονα παρουσίαζαν ιδιαίτερα υψηλές συγκεντρώσεις ελεύθερων ινών αμιάντων, οι οποίες σε μερικά σημεία υπερέβαιναν το επιτρεπόμενο όριο της συγκέντρωσης ινών αμιάντων στο νερό (7.000.000 ίνες/λίτρο). Μερικά χιλιόμετρα μακριά από τις αποθέσεις των αποβλήτων βρέθηκαν συγκεντρώσεις που κυμαίνονταν από 8.000.000 ως 35.910.000 ίνες/λίτρο.

Οι νέες δειγματοληψίες ύδατος που ελήφθησαν από το Πολυτεχνείο Κρήτης τον Ιούνιο του 2005, έδειξαν ότι η κατάσταση δεν έχει αλλάξει.

Newsroom ΔΟΛ