Δευτέρα 20 Μαρτίου 2017, 09:00

in.gr » Ψυχαγωγία » Μουσική

Ντον Μπρέιντεν: Το Χάρβαρντ, ο ρατσισμός και το όνειρο

Ελισάβετ Σταμοπούλου
Επιστήμονας της μουσικής, ρομαντικός σαξοφωνίστας και φλαουτίστας. Πρώτος σταθμός το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Η συνέχεια επιφύλασσε ζωηρές μουσικές βραδιές σε σκηνές ανά τον κόσμο. Ο Ντον Μπρέιντεν ξεκίνησε από τα εφηβικά του χρόνια να μελετά το εύρος της μουσικής, να αναπτύσσει τις τεχνικές του μέσα από σχολικές μπάντες, παίζοντας σαξόφωνο ακόμη και σε γκαράζ σε μια ομάδα με τίτλο Στρατόσφαιρα. Από τη Στρατόσφαιρα πέρασε στην ελευθερία. Δημιούργησε την μπάντα Trio of Liberty που έχει «δανειστεί» το όνομά της από το Άγαλμα της Ελευθερίας.

Αίσθηση ελευθερίας αποπνέει ο τρόπος με τον οποίο αγγίζει το σαξόφωνό του ο Ντον Μπρέιντεν. Με αφορμή την επίσκεψή του στην Ελλάδα και τις εμφανίσεις του στο Half Note, μιλά στο in.gr για τα εφηβικά του χρόνια, το ρατσισμό που συνάντησε ως Αφροαμερικανός στις ΗΠΑ του 1970, τις επιρροές που δέχτηκε, και αναφέρεται στις σπουδές στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, που αν και τόσο μακριά από το πεδίο της μουσικής τον έφεραν ακόμη πιο κοντά στους ήχους.

Ο μουσικός με την πολυετή παρουσία σε διεθνείς μουσικές σκηνές και την αμεσότητα που εκπέμπει μέσα από τον ήχο του, επισημαίνει και τις ανησυχίες που έχουν εισχωρήσει στις σκέψεις των Αμερικανών με την εκλογή Τραμπ.

Συνηθίζει, πάντως, να εμβαθύνει και στις δύο όψεις του νομίσματος. Η πολιτική του, άλλωστε, του χάρισε το πολυπόθητο «κλειδί» για να ανοίξει την πόρτα μιας σημαντικής διαδρομής και από εργαζόμενος στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών να καταφέρει να φέρει δίπλα του το όνειρο, τη μουσική.

Ξεκινήσατε να φλερτάρετε με τη μουσική από την ηλικία των 13 ετών. Πώς δημιουργήθηκε η παθιασμένη αυτή σχέση;
Η ενασχόλησή μου με τη μουσική ξεκίνησε από τα σχολικά χρόνια και συγκεκριμένα από την ηλικία των εννέα ετών, οπότε άρχισα να συμμετέχω σε μαθητική μπάντα. Η πιο εντατική ενασχόληση όμως ξεκίνησε στην ηλικία των 13 ετών και από το άλτο σαξόφωνο πήρα, έχοντας ψηλώσει κιόλας, στα χέρια μου τενόρο σαξόφωνο. Μέρα με τη μέρα ερωτευόμουν όλο και περισσότερο τη μουσική. Κλήθηκα να συμμετάσχω και σε μια μπάντα με το όνομα «Στρατόσφαιρα». Οι πρόβες γίνονταν σε χώρο γκαράζ και όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο βελτίωνα την τεχνική μου.

Στη μουσική σας κυριαρχεί μια επαναστατική και συνάμα ήρεμη τζαζ. Ποιες επιρροές, στα χρόνια της εφηβείας, θα λέγατε ότι διαμόρφωσαν τη μουσική σας ταυτότητα;

Επιρροή επάνω μου άσκησαν το διάβασμα, το σχέδιο, η ζωγραφική, τα ηλεκτρονικά, το μπάσκετ, το σκάκι, η χημεία, η επιστημονική φαντασία. Αισθανόμουν τυχερός, είχα μια υπέροχη οικογένεια. Παρόλο που δεν υπήρξαμε εύποροι, ο πλούτος βρισκόταν στο πνεύμα και την αγάπη. Τα εφηβικά μου χρόνια, δε, χαρακτηρίζονταν από έντονη κινητικότητα. Μου άρεσε η μπλουζ, η φανκ, η ροκ, η τζαζ και η σύγχρονη τζαζ. Σημαντικά με επηρέασαν οι Crusaders, Γκρόβερ Ουάσινγκτον Τζούνιορ, Φρέντι Χάμπαρντ Στίβι Γουόντερ, Ντέξτερ Γκόρντον, Τζον Κολτρέιν, Μάιλς Ντέιβις, Στάνλεϊ Τουρεντίν.

Aποφασίσατε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με τη μουσική ενώ σπουδάζατε στο Χάρβαρντ, πάνω σε ένα εντελώς διαφορετικό αντικείμενο. Πώς εξέλαβαν οι γονείς σας αυτήν την επιλογή;
Όταν δεν έμενα πια με τους γονείς μου και εκείνοι ζούσαν στο Λούισβιλ, χρειάστηκε να τους εξηγήσω πολλά για τη θέση που είχε η μουσική στη ζωή μου. Την περίοδο που αισθάνθηκα έτοιμος να ασχοληθώ σε επαγγελματικό επίπεδο με τη μουσική και ήθελα να αφήσω για ένα χρόνο το πανεπιστήμιο και να μετακομίσω στη Νέα Υόρκη, ο πατέρας μου προσπάθησε να με μεταπείσει. Αργότερα μου εξήγησε, όμως, πως πρόθεσή του ήταν να ελέγξει το βαθμό της επιθυμίας μου για την ενασχόληση με τη μουσική. Τελικά μπορώ να πω ότι με στήριξαν πολύ οι γονείς μου, ειδικά όταν με είδαν στην τηλεόραση να παίζω μουσική με τον Ουίντον Μαρσάλις.

Από τα παιδικά χρόνια στο Οχάιο τι θυμάστε;
Δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι πολλά γιατί ήμουν τεσσάρων ετών όταν φύγαμε από εκεί. Συγγενείς υπάρχουν όμως στην πολιτεία.

Ο ρατσισμός καταδιώκει σε μεγάλο βαθμό τους Αφροαμερικανούς, με τις συγκρούσεις ανάμεσα σε μαύρους και λευκούς στις ΗΠΑ να βλέπουν διαρκώς το φως της δημοσιότητας. Βιώσατε κι εσείς τον ρατσισμό;
Φυσικά, ειδικά στο Κεντάκι όπου μεγάλωσα. Ο έντονος ρατσισμός ήταν σύνηθες φαινόμενο στη δεκαετία του 1970. Η κατάσταση έχει βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο όλοι σχεδόν οι Αφροαμερικανοί βιώνουν τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις.

Eύλογα, πάντως, αναρωτιέται κανείς γιατί στραφήκατε στις θετικές επιστήμες και πώς αυτές συνέβαλαν στη μουσική σας εξέλιξη.
Πάντα μου ασκούσε έλξη ο χώρος της επιστήμης και των υπολογιστών. Δικαίως θα μπορούσε να με αποκαλέσει κανείς σπασίκλα. Από αυτόν τον κλάδο ανοίγονται ευκαιρίες όσον αφορά στην εύρεση εργασίας, οπότε και οι γονείς μου ήθελαν να έχω κάποια σχέση με το συγκεκριμένο αντικείμενο. Πάντα ήθελα να είμαι μηχανικός και παράλληλα να παίζω μουσική. Δεν σκεφτόμουν να βασιστώ στη μουσική για να βρω δουλειά πλήρους απασχόλησης μέχρι που έζησα στη Νέα Υόρκη. Όταν έφυγα για λίγο από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, κατάφερα να ανακαλύψω τη μουσική. Για 12 χρόνια, όμως, εργαζόμουν ως προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών στη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη. Μου άρεσε η δουλειά, η μουσική ωστόσο σήμαινε κάτι άλλο για μένα.

Οι σπουδές μου δεν σχετίζονται με τη μουσική, με βοήθησαν όμως να βγάλω χρήματα ώστε να καλύψω τις βασικές μου ανάγκες, ενώ ασχολιόμουν με τη μουσική. Βοηθήθηκα έτσι πολύ από τις σπουδές, και μην ξεχνάμε ότι σε μια καπιταλιστική κοινωνία χρειάζεσαι χρήματα.

Με το όνομα της ελευθερίας ταξιδεύετε ανά τον κόσμο παρουσιάζοντας τη μουσική σας. Πώς γεννήθηκε η μπάντα σας και από πού αντλήσατε έμπνευση ώστε να την ονομάσετε Trio of Liberty;
Ο Joris Teepe κι εγώ δημιουργήσαμε την ομάδα Trio of Liberty ως συνέχεια της μουσικής μας συνεργασίας. Είχαμε και οι δύο τα προηγούμενα χρόνια αναπτύξει σημαντική μουσική δραστηριότητα με τον Τζιν Τζάκσον, οπότε εντάξαμε και αυτόν στην ομάδα. Το όνομα της μπάντας το εμπνεύστηκε ο Joris μετά από την επίσκεψή του στο Άγαλμα της Ελευθερίας. Τον γνώρισα το 1992 στη Νέα Υόρκη και εννέα χρόνια πριν τον Τζιν στη Βοστώνη την περίοδο που σπούδαζα στο Χάρβαρντ. Στη μουσική μας εντοπίζει κανείς σε έντονο βαθμό το στοιχείο της νεοϋορκέζικης τζαζ.

Πόσο έντονο είναι το μούδιασμα και η ανησυχία στις ΗΠΑ μετά την επικράτηση Τραμπ, τη στιγμή που η πολιτική του γεννά φόβο και ξεσηκώνει αντιδράσεις ανά τον κόσμο;
Με ανησυχεί το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα ενδιαφερθεί μόνο για τους μεγαλοεπιχειρηματίες και την ανύψωση του αχρείαστου τοίχους, ενώ καμία σημασία δεν θα δώσει σε όλα εκείνα τα σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την πλειοψηφία των Αμερικανών. Αναφέρομαι στα θέματα υγείας, εκπαίδευσης, οπλοκατοχής, βίας, διαφθοράς. Η πρότασή του για την αύξηση των αμυντικών δαπανών είναι τραγική, ίσως όμως αυξήσει τον βαθμό ασφάλειας που πιθανόν να χρειάζεται αφού ο πρόεδρος χωλαίνει σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Το νέο νομοσχέδιο για την υγειονομική περίθαλψη περιλαμβάνει φορολογικές περικοπές για τους ευπορότερους. Με προβληματίζουν, ακόμη, οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Προέδρου που δύσκολα δεν θα τηρήσει για να μην κατηγορηθεί για εξαπάτηση. Ελπίζω, πάντως, να μην επιφέρει μεγάλη ζημιά.
Τι παίζει τώρα Ταινίες της ημέρας
Multimedia