Παρασκευή 29 Μαρτίου, 10:42

in.gr » Ψυχαγωγία

Είδαμε τους «Δαίμονες» με τα μάτια μας και… τα τρίβαμε

Ελληνική ροκ όπερα! Αν έχουμε τα κότσια, τα ταλέντα και τα τάλαντα γιατί όχι;
Η -πριν 22 χρόνια- πρωτοπόρα παράσταση, επαναλαμβάνεται και παραμένει το ίδιο και κάτι παραπάνω, πρωτοπόρα και εντυπωσιακή!

Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι την παλιά παράσταση (πριν 22 χρόνια) αν και την είχα δει. Καλύτερα όμως, γιατί έτσι την είδα με άλλη ματιά, πιο σύγχρονη, και έτσι θα την κρίνω.
Το δέλεαρ για το εκ νέου ανέβασμα των "Δαιμόνων" είναι ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας ο οποίος είναι και πρωτοπόρος και ευρηματικός, η πρωταγωνίστρια Αννα Βίσση έχει τον ίδιο ρόλο, ενώ το καστ εμπλουτίστηκε με νέους και αρκετά ταλαντούχους για το είδος.
Στους πρώτους ρόλους ο Παναγιώτης Πετράκης και η Εβελίνα Παπούλια οι οποίοι διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα (κίνηση, ερμηνεία φωνητική και θεατρική) πλαισιωμένοι από νεαρούς καλλιτέχνες που ύστερα από ακρόαση πήραν αξιοκρατικά τους ρόλους.
Ακριβή παραγωγή. Ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής, απαραίτητο στοιχείο για ροκ όπερα.
Ροκ όπερα ε; E, ναι. Είδαμε ροκ όπερα στο Παλλάς και πολύ καλή για τα ελληνικά δεδομένα. Σημειωτέον δεν υπάρχει κανένας λόγος να τη συγκρίνουμε με όπερες του διεθνούς ρεπερτορίου, αυτό το ξεχνάμε και πάμε στα δικά μας.


Ο Νίκος Καρβέλας, αν και οπαδός της μη παρθενογένεσης, αποδεικνύει ότι έχει τα προσόντα για κάτι περισσότερο από απλά λαϊκά σουξέ. Ξέρει να συνθέτει συμφωνική μουσική και τα καταφέρνει και καλά.
Η ιστορία γραμμένη από τον Σταύρο Σιδερά, με αρχή, μέση και τέλος, δομημένη και σεναριακά βασισμένη σωστά, καταπιάνεται με το θέμα της αιώνιας μάχης μεταξύ καλού και κακού με την ανατροπή ότι εδώ νικάει το κακό (κοινωνικά όχι πρωτότυπο, θεϊκά όμως ναι).
Χωρισμένη σε δύο μέρη η ιστορία, ξεκινάει από το μεσαίωνα όπου η μάγισσα παραδομένη ολοκληρωτικά στο σατανά, καίγεται στην πυρά μετά από εντολή της βασίλισσας, μέχρι που τα δύο αυτά πρόσωπα στο δεύτερο μέρος, ξανασυναντιούνται σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη πόλη (Νέα Υόρκη) για να συνεχίσουν από κει που το άφησαν.
Η μάγισσα-Λόα πλέον, διψάει για εκδίκηση με αφορμή την αγάπη της βασίλισσας-Ροζάνας πλέον, για τον Ντάνιελ που και εκείνη αγαπά.
Και οι «Δαίμονες» κατακτούν το σώμα και την ψυχή του Ντάνιελ προκειμένου να νικήσουν την αγάπη και η εκδίκηση της Λόα να πάρει σάρκα και οστά.
Αυτό είναι με λίγα λόγια το story.

Η σκηνοθεσία
Αισθητικά άρτια, όλα στη θέση τους, να μην υπολείπεται σε τίποτα από ξένες παραγωγές, η καθοδηγητική ματιά του Κακλέα προς τους ηθοποιούς αυστηρή αλλά η συγκομιδή απέφερε γερούς καρπούς.

Οι ερμηνείες:
Αννα Βίσση
στους δύο ρόλους (βασίλισσα-Ροζάνα)
Λιτή στη θεατρική ερμηνεία, πληθωρική στη μουσική, καθώς τα φωνητικά της προσόντα είναι τέτοια που της επιτρέπουν να ερμηνεύει ροκ όπερα και σας πληροφορώ ότι τα έβγαλε πέρα, διαψεύδοντας όσους νόμιζαν (σ’ αυτούς ήμουν κι εγώ) ότι δεν θα τα καταφέρει μετά από 22 χρόνια.
Εβελίνα Παπούλια στους δύο ρόλους (μάγισσα-Λόα)

Η Εβελίνα σάρωσε στη σκηνή, νομίζω δεν υπήρχε καταλληλότερη για το ρόλο. Κίνηση, θεατρικότητα, δύναμη, πάθος και πιο μέσα στο πετσί του ρόλου δεν γινόταν.
Στα φωνητικά τώρα… η Εβελίνα είναι πολύ καλή τραγουδίστρια για ροκ/ποπ τραγούδια, αλλά δυστυχώς η όπερα θέλει άλλες δυνατότητες κι έτσι εδώ θα έλεγα πως το ‘χασε, με τη βεβαιότητα όμως πως επιδέχεται βελτιώσεων.
Παναγιώτης Πετράκης στο ρόλο του Ντάνιελ.
Υπερταλαντούχος ο Πετράκης. Η κίνησή του, η θεατρικότητά του, η φωνή του ένα κι ένα για όπερα, νομίζω ότι ήταν στο στοιχείο του, είναι ακριβώς αυτό που θέλει να κάνει γιατί είναι εντυπωσιακά άρτιος για τέτοιου είδους παραστάσεις.
Νικόλαος Καραγκιαούρης στο ρόλο του ιεροεξεταστή.
Τι να πούμε γι’ αυτόν τον άνθρωπο, αρκεί το ότι είναι της Λυρικής κι αυτό τα λέει όλα. Καταπληκτικός, με την επιβλητικότητα που απαιτεί ο ρόλος και φωνητικά εξαιρετικός.
Τα σκηνικά
Ο Μανώλης Παντελιδάκης ζωγράφισε στην κυριολεξία. Πολύ εντυπωσιακά και επιβλητικά τα gothic σκηνικά του πρώτου μέρους, που άνετα σε μετέφεραν στο μεσαίωνα. Στο δεύτερο μέρος μάγεψε και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως ο μάγος των σκηνικών, καθώς η έυρηματική του έμπνευση και φαντασία είχε αποτέλεσμα δουλειάς με πολύ κέφι και μεράκι.

Τέλος, να αναφερθούμε στα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη τα οποία ήταν μέσα στο κλίμα της εποχής και ταίριαζαν απόλυτα με τους ρόλους και το θέμα αλλά και στους εντυπωσιακούς φωτισμούς της Ελευθερίας Ντεκώ.

Ελσα Γράψα

Περισσότερα μουσικά θέματα ΕΔΩ


Κάντε Like στη σελίδα της Ψυχαγωγίας στο Facebook
Τι παίζει τώρα Ταινίες της ημέρας
Multimedia