Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010, 13:39

in.gr » Ψυχαγωγία

Rooms 2010

Η Αίθουσα Τέχνης Καππάτος διοργανώνει, επιμελείται και παρουσιάζει από την Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου μέχρι 19 Δεκεμβρίου, για ενδέκατη φορά απο το 1999, την ετήσια Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης “Rooms 2010” στο Ξενοδοχείο “St George Lycabettus”, στo Κολωνάκι.
Η Αίθουσα Τέχνης Καππάτος διοργανώνει, επιμελείται και παρουσιάζει από την Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου μέχρι 19 Δεκεμβρίου, για ενδέκατη φορά απο το 1999, την ετήσια Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης “Rooms 2010” στο Ξενοδοχείο “St George Lycabettus”, στo Κολωνάκι.

Σε μια απο τις πλεόν δημοφιλείς και ιστορικές εκθέσεις Σύγχρονης Τέχνης, 25 Επιμελητές Εκθέσεων, Ιστορικοί Τέχνης, Θεατρολόγοι, Χορογράφοι, Αρχιτέκτονες, επιλέγουν από ένα πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη ή ομάδα καλλιτεχνών ο καθένας, που θα παρουσιασθούν στα δωμάτια ενός ορόφου του Ξενοδοχείου.
Συμμετέχουν 30 Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες
και θα παρουσιασθούν ζωγραφικά έργα, γλυπτικά, εικαστικές-ηχητικές, φωτογραφικές και σκηνογραφικές εγκαταστάσεις, αρχιτεκτονικά projects, design, performance, προβολές, ταινίες και άλλα έργα.

Κάθε καλλιτέχνης παρουσιάζεται ατομικά σε κάθε ένα δωμάτιο σε έναν όροφο του ξενοδοχείου, όπου το περιβάλον του δωματίου μεταμορφώνεται σε ένα προσωπικό χώρο του καλλιτέχνη. Δίνεται έτσι η δυνατότητα να παρουσιασθούν και να καταγραφούν οι σύγχρονες τάσεις και προτάσεις στον εικαστικό χώρο και να δημιουργηθεί ένας ουσιαστικός και γόνιμος διάλογος.

Η επιλογή ενός διαφορετικού χώρου, ενός ξενοδοχείου, για την διοργάνωση αυτής της έκθεσης, ήταν συνάρτηση και της επιλογής για αυτόνομες παρουσιάσεις των καλλιτεχνών στον ίδιο χώρο αλλά και της ανάγκης το σύγχρονο έργο τέχνης να διεκδικήσει και να καταλάβει τον δικό του προσωπικό, ιδιωτικό και ταυτόχρονα δημόσιο χώρο, σε πλήρη αντιστοιχία και αρμονία με τον χαρακτήρα και το νόημα του σήμερα.

Ο χώρος του Ξενοδοχείου είναι ένας χαρακτηριστικός μαζικός χώρος με συγκεκριμένη δομή, λειτουργία και κοινωνικό ρόλο στα πλαίσια μιας πόλης, χώρος επίσκεψης, ανάπαυσης, συνάντησης, γνωριμίας, επικοινωνίας. Στον γνώριμο τρόπο λειτουργίας του, όπου φιλοξενούνται για κάποιο διάστημα κυρίως “ξένοι” σε μια πόλη, αλλά και άνθρωποι της πόλης που περνούν κάποιες ώρες από τον ελεύθερο χρόνο τους, θα προστεθεί και μια άλλη διάσταση, αυτή της φιλοξενίας καλλιτεχνικών έργων. Έτσι ο κοινωνικός ρόλος του Ξενοδοχείου διευρύνεται και αποκτά ένα πολιτισμικό και επικοινωνιακό χαρακτήρα και γίνεται ένα βήμα των καλλιτεχνών προς το ευρύ κοινό που θα επισκεφθεί και θα βρεθεί στον ίδιο χώρο τις ίδιες μέρες και θα “συζήσει” με τα έργα.

Για πολλούς από τους καλλιτέχνες, ο θαυμάσιος και φιλόξενος χώρος του Ξενοδοχείου St George Lycabettus που βρίσκεται σε ένα από τα κεντρικότερα και ωραιότερα σημεία της Αθήνας, αποτελεί μια ευκαιρία για να δημιουργήσουν έργα ειδικά για αυτή την έκθεση, έργα που συσχετίζονται με αυτές ακριβώς τις λειτουργίες και τον ρόλο του “φιλόξενου χώρου”.
Το Ξενοδοχείο St George Lycabettus, ενδιαφέρεται και συνεχίζει σταθερά να φιλοξενεί και να προβάλει πολιτιστικές δραστηριότητες και συμμετέχοντας για πολλοστή φορά σε αυτή τη διοργάνωση στηρίζει και ανοίγεται στους χώρους της σύγχρονης τέχνης και της κριτικής σκέψης.

Επιμελητές: Χριστίνα Ανδρουλιδάκη, Χριστιάνα Γαλανοπούλου, Ειρήνη Γερογιάννη, Γκέλυ Γριντάκη, Γιώργος Δαύος, Αθηνά Εξάρχου, Μαργαρίτα Καταγά, Δηώ Καγγελάρη, Μαρία Κενανίδου, Τάσσος Κουτσουρής, Γιώτα Κωνσταντάτου, Αρετή Λεοπούλου, Μαρία Μαραγκού, Σοφία Μαυρούδη, Αλέξιος Παπαζαχαρίας, Κωνσταντίνος Πατέστος, Ειρήνη Σαβανή, Χάρης Σαββόπουλος, Γιάννης Τουμαζής, Λίνα Τσίκουτα, Phil Watson.

Καλλιτέχνες: Αθηνά Αγοργιανίτη, Τέσσα Ανδρουτσοπούλου, Αντώνης Βολανάκης, Extrude Architects (Δημήτρης Γιουζέπας, Παναγιώτης Γούλιαρης, Γιάννης Τσάρας, Πέννυ Χωραφά), Ελίνα Ιωάννου, Στέλιος Καραμανώλης, Patrick Kretschek, Έρση Κρούσκα, Γιάννης Μαλεγιαννάκης, Βαγγέλης Ματζίρης, Δημήτρης Μιχάλαρος, Θανάσης Πασχαλίδης, Θεόδωρος Προδρομίδης, Νάνα Σαχίνη, Μαρήλια Σταγκουράκη, Παναγιώτης Τομαράς, Ιωάννα Τσινιβίδη, Ηώ Μυρτώ Χαβιαρά.

ROOMS2010

Αθηνά Αγοργιανίτη

Η Αθηνά Αγοργιανίτη παρουσιάζει μια εικαστική εγκατάσταση στο χώρο βασισμένη στη σύνθεση ασπρόμαυρων σχεδίων, δημιουργώντας ένα περιβάλλον πλούσιο σε αντιθέσεις, που ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το ειδυλλιακό και το εφιαλτικό, το βίωμα και την ανάμνηση. Στα έργα της ο θεατής καλείται να ανακαλύψει την αφηγηματική ροή και την αμφισημία των εικονογραφικών στοιχείων, τη χρωματική λιτότητα και τη σημειολογία της ζωγραφικής τεχνικής, αναπτύσσοντας μια προσωπική αντίληψη σχετική με τη σημασία της εικόνας, τα όρια του ζωγραφικού και του πραγματικού χώρου, τη σχέση της τέχνης και της ζωής.
Τάσος Κουτσουρής

Τέσσα Ανδρουτσοπούλου
Τα χαρακτικά της Τέσσας Ανδρουτσοπούλου απεικονίζουν ανύπαρκτους τόπους (περισσότερο α-τοπίες ή δυστοπίες, παρά ουτοπίες), που παραπέμπουν είτε στα σχηματικά αστικά σκηνικά που συναντά κανείς σε κόμιξ και βιντεο-παιχνίδια, είτε σε εικονογράφηση υποθετικών μυθιστορημάτων. Στις πόλεις αυτές του φανταστικού επικρατεί χάος, σαν να βρίσκονται εν μέσω πυρηνικής καταστροφής ή να δέχονται επίθεση από το διάστημα. Παρ’ όλα αυτά, η ποπ αισθητική που θυμίζει Ιαπωνικά animation της δεκαετίας του ’80 δεν προξενεί στον θεατή αγωνία και τρόμο, αλλά τη χαρούμενη μικρο-έξαψη του παίκτη κονσόλας της Nintendo ή του αναγνώστη manga. Περνώντας στα έργα που μοιάζουν να συμπληρώνουν μια ιστορία ή ένα ποίημα, σταδιακά οι τόνοι πέφτουν, και οι κόσμοι γίνονται πιο παραμυθένιοι, ρομαντικοί και εσωστρεφείς. Τελικά, επιστρέφοντας κατά κάποιο τρόπο στο σημείο εκκίνησης, από τα πρώτα βίαια και ενθουσιώδη χαρακτικά μένουν μόνο αποσπασματικές λεπτομέρειες: μικρά πάνελ φέρουν το καθένα από ένα τμήμα που έχει επιλεκτικά «αποκολληθεί» από τα μεγάλα αστικά έργα. Έχοντας αφαιρεθεί από την εικόνα της οποίας ήταν μέρος, τα κομμάτια αυτά λειτουργούν πλέον σαν ανεξάρτητες αφηρημένες συνθέσεις. Τα τοπία της Ανδρουτσοπούλου, μεμονωμένα ή ως ενότητες, είναι κόσμοι αντιθέσεων: επικίνδυνοι και χαριτωμένοι, σκοτεινοί και πολύχρωμοι, τοξικοί και ελκυστικοί.
Αθηνά Εξάρχου

Αντώνης Βολανάκης
Στο έργο του Remove Before Sex, ο Αντώνης Βολανάκης χρησιμοποιεί την ιστορία των 40 Παρθένων για να αποδομήσει τη σημειολογική βαρύτητα του λευκού νυφικού φορέματος. Μέσω της αντικατάστασης του ρόλου του σαν ένδυμα-σύμβολο της αγνότητας του γυναικείου σώματος -κατά το πέρασμά του στο ηθικά αποδεκτό στάδιο της σεξουαλικής του “ενεργοποίησης”- με τη λειτουργία του σαν εργαλείο επιτέλεσης της αγνότητας, το νυφικό μετατρέπεται σε ένα ένδυμα μεταμφίεσης. Ως τέτοιο, στοχεύει να αναπαραστήσει την προσωρινή κατάσταση παρθενίας κάθε σώματος που απέχει τη στιγμή εκείνη από την επαφή. Το ίδιο συμβολικά, ο θεατής καλείται να αναλάβει τον ρόλο της παρθένου νύφης, αλλά και να παραμείνει σε αυτόν μέχρι να (ξανα)επιτελέσει τον σεξουαλικά ενεργό εαυτό του.
Ειρήνη Γερογιάννη

Extrude Architects
Η ομάδα Extrude Architects (Δημήτρης Γιουζέπας, Παναγιώτης Γούλιαρης, Γιάννης Τσάρας, Πέννυ Χωραφά) δημιουργήθηκε το 2005, ως συνέχεια της φιλίας και συνεργασίας που αναπτύχθηκε στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Α.Π.Θ.
Το έργο της χαρακτηρίζεται από τη δημιουργική σύζευξη διαχρονικών στοιχείων τού Μοντέρνου Κινήματος με αντίστοιχα της σύγχρονης σχεδιαστικής αναζήτησης.
Μορφολογική “καθαρότητα” και σαφής ογκοπλαστική διάρθρωση αποτελούν τις κεντρικές συνθετικές προθέσεις αυτών των νεαρών αρχιτεκτόνων για την επιτυχή αντιμετώπιση αυτού που εύγλωττα αποκαλούν “οικοδομική μόλυνση του τοπίου”.
Ως εκ τούτου, μέσα από το σχεδιαστικό και ερευνητικό-θεωρητικό έργο τους δείχνουν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα, εν αντιθέσει προς τις επιταγές τού καιρού, για τον τρόπο ένταξης της αρχιτεκτονικής στο φυσικό της περιβάλλον.
Κωνσταντίνος Πατέστος

Στέλιος Καραμανώλης
Η άλλη μνήμη
To bind or unbind, add what lacked,
Insert a leaf, or forge a name,
New-face or finish what is packed,
Alter or mend eternal Fact.

Ralph Waldo Emerson, The Past

Ο Στέλιος Καραμανώλης επικαλείται τις υπερφυσικές ιδιότητες της τέχνης για να αναστρέψει το περιοριστικό βέλος του χρόνου. Από ακίνητος παρατηρητής και αδρανής αναγνώστης μετατρέπεται σε φανταστικό ταξιδευτή, που αυθαιρετεί σαρκαστικά στο μονοπώλιο του ιστορικώς πεπραγμένου. Μπερξονικά επικριτικός τόσο απέναντι στον απόλυτο μονοδιάστατο – επινοημένο -χρόνο όσο και σε μια κοινωνία ταχείας μεν αμφίβολης δε εξέλιξης, κατασκευάζει φανταστικά παρελθόντα απομονώνοντας ανύποπτα στιγμιότυπα, μορφές ή σύμβολα, φωτίζοντάς τα κι εμπλουτίζοντάς τα με απρόσμενα στοιχεία. Αποδομεί και παραχαράσσει σκωπτικά την Ιστορία και, τελικά, αρνούμενος με εφηβικό πείσμα να υποταχθεί στο μονόδρομο που αυτή του επιβάλλει, την προκαλεί. Εργαλεία του είναι το παρόν και το χιούμορ. Οι απροσδόκητες προβολές του Τώρα στο Τότε που επιχειρεί στη δουλειά του και η επακόλουθη αμφισβήτηση της ιστορικής αλήθειας, επικαλούνται συνωμοτικά τον κυκλικό-και ατέρμονο- χρόνο του Νίτσε. Την ίδια στιγμή όμως υποθάλπουν και μια –εν τέλει πλασματική-νοσταλγία για όλα όσα άλλαξαν, μα και όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν αλλά δεν έγιναν.
Στο φιλοσοφικό διήγημα του Μπόρχες Ο άλλος θάνατος, ο ήρωάς του, Ντάμιαν, την ώρα του θανάτου του "επισκευάζει" την επώδυνη ανάμνηση μιας νεανικής στιγμής δειλίας, που του καθόρισε όλη του τη ζωή, αποκαθιστώντας πέρα από την προσωπική του ιστορία και τις μνήμες των ανθρώπων του περιβάλλοντός του. Το έργο του Καραμανώλη επιχειρεί να ενεργοποιήσει ανάλογους μηχανισμούς στο θεατή μέσα στο αχανές πεδίο της Ιστορίας. Η δυναμική εμπλοκή του στην επιλεγμένη παρελθούσα στιγμή γίνεται διερεύνηση των πολλαπλών εκδοχών μιας-αενάως επαναλαμβανόμενης- ιστορικής συγκυρίας και ταυτόχρονα δημιουργία ψευδο-αναμνήσεων μέσω των οποίων σχολιάζει αιχμηρά την (υποτιθέμενη;) πραγματικότητα.
Γκέλυ Γριντάκη

Patrick Kretschek
Με δέλεαρ την άνεση, τη φροντίδα, την πολυτέλεια και ένα κρεβάτι να κοιμηθούμε, τα ξενοδοχεία μας προσκαλούν στα δωμάτιά τους, σε μια προσωρινή κατοικία μακριά απο το σπίτι μας, σε μια σύντομη διαμονή όπου πάντα παίζουμε τον ρόλο του outsider, του επισκέπτη. Ένας χώρος φιλόξενος αλλά όχι απαραίτητα οικίος. Έιναι ένας ενδιάμμεσος χώρος, απο την καθημερινότητά μας, απο τις μέρες που πέρασαν καθώς και απο αυτές που έπωνται.

O Patrick Kretschek γεννήθηκε το 1977 στην Βιέννη, αλλά ζεί και εργάζεται στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Δουλεύει κυρίως με πειραματικά φίλμ και σχετίζεται με μια παράδοση αφηγηματικού ντοκιμαντέρ. Τον ενδιαφέρει η διαδικασία της αλλαγής, και την θλίψη που ακολουθεί αυτή, μέσα απο μια γενική άλλα και πιο προσωπική οπτική. Στη δουλειά του συχνά χρησιμοποιεί ως πηγή μνήμες και συσχετισμούς μεταξύ χρόνου, χώρου και ιστοριών ως δραματική προσέγγιση. Οι συνεργασίες είναι βασικός τρόπος δουλειάς για τον Patrick, ο οποίος συνήθως δουλέυει site-specific.

Το δωμάτιο του ξενοδοχείου ηταν το προαπαιτούμενο για το έργο του Patrick Kretschek, άλλα το σημείο εκκίνησης ήταν μια process-oriented μέθοδος εργασίας για ενα πειραματικό φίλμ, όπου η θεματολογία χτίστικε σε μια μορφή συνεργασίας μεταξύ καλλιτέχνη και επιμελητή, μέσω συζήτησης και επικοινωνίας. Βάση του κοινού σημείου αναφοράς μας, την διπλή πολιτιστική προέλευση, έχουμε συζητήσει αναμνήσεις και εμπειρίες. Το έργο του Patrick είναι βασισμένο σε εμπειρίες της πολιτιστικής του διαδικότητας, όπου το γεγονός ότι είναι γεννημένος Αυστριακός αλλά μεγαλωμένος ως Σουηδός του έχει προσδώσει αμφιταλαντευόμενα συναισθήματα ως προς την εθνική του ταυτότητα. Βασικά συναισθήματα είναι αυτά του να ανήκεις κάπου αλλά και του αποκλεισμού ταυτόχρονα.

Για την δημιουργία αυτού του έργου, εγώ η επιμελήτρια είμαι το εκτελεστικό όργανο και τα μάτια μέσο των οποίων ο καλλιτέχνης σκηνοθετεί το έργο του, χωρίς ποτέ πραγματικά αυτός να εμφανιστεί στον χώρο. Αυτό γίνεται για να δωθεί έμφαση στην απόσταση μεταξύ δύο σημείων, στο γεγονός πως ποτέ δεν μπορείς να βρίσκεσαι σε δύο χώρους ταυτόχρονα.

Η διαδικασία ολοκλήρωσης του έργου τελείωσε ταυτόχρονα με την έναρξη της έκθεσης.

Σημάδια του κάθε επισκέπτη που μένει σε ένα δωμάτιο πάντα καθαρίζονται συστηματικά μετά την αποχώρηση του. Μόνο φθορά μένει, ισχνά και σχεδών αόρατα αποτυπώματα της ιστορίας των επισκεπτών στο δωμάτιο.
Σοφία Μαυρούδη

Γιάννης Μαλεγιαννάκης
Ο Γιάννης Μαλεγιαννάκης ορίζει μέσα από τη ζωγραφική τη δυνατότητα μετάπλασης της «εικόνας», με βάση τη συμβολική σκέψη, το υποσυνείδητο και την κλίμακα ανάμεσα στο υπερ-λογικό και το άλογο. Η –κατά Jaques Lacan- συγκρουσιακή σχέση ανάμεσα στο «πραγματικό» και τη συμβολική τάξη των πραγμάτων, αναδύεται σα φωτογραφικό στιγμιότυπο της μνήμης. Στην έντονα «άυλη» εικόνα πρωταγωνιστής μοιάζει να είναι ο ενδιάμεσος χώρος, το διάκενο ως αγωγός αισθήσεων. Η μεταμόρφωση της γλώσσας και της εικόνας, ενεργοποιούν την απτή πλασματικότητα και η ενδιάμεση μυθοπλασία γίνεται ένας αυτούσιος κόσμος. Ως «φασματογράφος» δομών και επιφανειών ο καλλιτέχνης πλάθει τη διαδικασία εγγραφής-επαναγραφής της πραγματικότητας, μέσα από την αφαίρεση νοηματικών αλληλουχιών, στον διπολικό άξονα εσωτερικού-εξωτερικού, φωτός –σκότους.
Μαργαρίτα Καταγά

Δημήτρης Μιχάλαρος
The ceiling mirror
Ο αντικατοπτρισμός του ειδώλου στον «καθρέπτη του ταβανιού» εμπαίζει την αντιληπτική μας ικανότητα και διεργασία. Οι παραμορφώσεις και διαστρεβλώσεις που προκαλούνται μέσα από την υποκειμενικότητα του θεατή ελλοχεύουν την εικόνα του πραγματικού εγγίζοντας ή απωθώντας τον από την αλήθεια των πραγμάτων.
Το εικαστικό έργο του Δημήτρης Μιχάλαρου “Ο καθρέφτης του ταβανιού ”είναι μια εγκατάσταση εικονικής πραγματικότητας, στο χώρο.
Το έργο αυτό διερευνά τα όρια του πραγματικού και του πλασματικού, της αλήθεια και του ψέματος, του ενστίκτου και της λογικής. Επιδιώκει να προκαλέσει μια σύγχυση σε σχέση με αυτό που ο θεατής βλέπει και βιώνει στον φυσικό χώρο ενός δωματίου ξενοδοχείου.
Σ’ ένα άδειο κρεβάτι, με ένα κινούμενο αποτύπωμα ενός ανθρωπίνου σώματος που αλλάζει μορφή, χωρίς την ύπαρξη όμως κάποιου ανθρωπίνου σώματος πάνω σε αυτό. Από πού παράγεται το βάρος και η δύναμη που ασκούνται στο στρώμα για να μπορεί να διαγράφεται μια ανθρώπινη σιλουέτα πάνω σε αυτό;
Η αλήθεια ίσως ν' έρθει από τον καθρέφτη ταβανιού, τοποθετημένο ακριβώς πάνω από το κρεβάτι, ο οποίος αντικατοπτρίζει ένα ανθρώπινο σώμα που η σιλουέτα του αλλά και οι κινήσεις του ταιριάζουν πλήρως στα χαρακτηριστικά του αποτυπώματος πάνω στο κρεβάτι.
Άρα την αλήθεια αυτή την υποστηρίζει και το αποτύπωμα στο στρώμα, που αυτόματα όμως αναιρείται από την απουσία του ανθρώπινου σώματος.
Μαρία Κενανίδου

Θανάσης Πασχαλίδης
Weirdo-shopping
O Θανάσης Πασχαλίδης συμμετέχει με μια σειρά από επεξεργασμένες φωτογραφίες / κολάζ με τον τίτλο Remains. Πρόκειται για vintage φωτογραφίες ‘κλεμμένες’ από διαδικτυακά αρχεία.
Σαρκάζοντας μία περίοδο της δυτικής ιστορίας που γέννησε πολιτικά και κοινωνικά λάθη και υπερτονίζοντας τον παράδοξο και παράταιρο χαρακτήρα τους, οι φωτογραφίες αυτές είναι τα απομεινάρια εκείνων των εποχών και μοιάζουνε με ένα κουίζ του αλλόκοτου. Παγιδεύουν το θεατή σε έναν κόσμο γεμάτο με απρόσμενες παραδοξότητες και σουρεαλιστικό χιούμορ.
O Πασχαλίδης μας οδηγεί μέσα στο λαβύρινθό του, χωρίς να μας αφήσει καμία επιλογή, παρά να προσπαθήσουμε να βγούμε από αυτόν. Αν τα καταφέρουμε.
Αρετή Λεοπούλου

Παναγιώτης Τομαράς
Ο Παναγιώτης Τομαράς (1985) παρουσιάζει ένα διαδραστικό έργο, πρωτότυπο και ενδιαφέρον, όπου οι απρόβλεπτες αντιδράσεις του κοινού καθορίζουν το ίδιο το έργο. Η λογική του έργου στηρίζεται στα μαθηματικά και τη φυσική. Μία κάμερα προσλαμβάνει το ερέθισμα, δηλαδή την εμφάνιση του θεατή. Στη συνέχεια η εικόνα περνά σε έναν υπολογιστή, όπου μέσα από μια προγραμματιστική διεργασία, το νέο σήμα, προβάλλεται μεταλλαγμένο από τον προτζέκτορα. Πρόκειται για μία τομή του χώρου, η οποία πολλαπλασιάζεται στο χρόνο. Η παραμόρφωση, η επανάληψη, η εναλλαγή αφηρημένου, γεωμετρικού, αλλά και παραστατικού στοιχείου αποτελούν χαρακτηριστικά της διαδραστικής εικόνας του έργου. Η αντίδραση του θεατή είναι πρακτικά το ίδιο το έργο, μιας και καθορίζει τη διαδοχή και το ίδιο το περιεχόμενο των εικόνων.
Λίνα Τσίκουτα

Νάνα Σαχίνη
Η Νάνα Σαχίνη εργάζεται με διάφορα υλικά, κυρίως στο πεδίο της γλυπτικής. Το κύριο σώμα του έργου της αποτελείται από γλυπτά, αλλά και ακουαρέλλες μικρών κατά κανόνα διαστάσεων. Οι ακουαρέλλες της Σαχίνη αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της γλυπτικής διαδικασίας, αφού η πλαστική των μορφών τους αναφέρεται αμιγώς σε ένα χώρο γλυπτικό, ενώ ταυτόχρονα αυτές οι σχεδόν αυτόματες και ενστικτωδώς δουλεμένες φόρμες λειτουργούν ως προσχέδια για τα γλυπτά που αργότερα πραγματοποιούνται στον χώρο.
Αλέξιος Παπαζαχαρίας

Ιωάννα Τσινιβίδη
Η Ιωάννα Τσινιβίδη παρουσιάζει μια Video-εγκατάσταση με αντικείμενο τη σχέση ετερόχρονων γεγονότων.
Ένα κρεβάτι ξενοδοχείου γίνεται πεδίο στο οποίο συγχρονίζονται αναιτιώδη τμήματα της πραγματικότητας επιτρέποντας στη συνείδηση των πρωταγωνιστών να κινείται ανορθόδοξα στο χρόνο και να συλλέγει γνώση από γεγονότα που συμβαίνουν αλλού.
Ιωάννα Τσινιβίδη

Ηώ Μυρτώ Χαβιαρά
Στη μοναξιά ενός δωματίου, ένας φίλος είναι σχεδόν πάντα παρών: το βιβλίο. Η Ηώ Μυρτώ Χαβιαρά προτείνει μια προσωπική βιβλιοθήκη από αγαπημένα βιβλία-ζωντανές υπάρξεις, μια εγκατάσταση στην οποία τα βιβλία γίνονται κάτι παραπάνω από αυτό που συνήθως είναι, πλησιάζοντας τη φαντασίωση μερικών από εμάς.
Η Ηώ Μυρτώ Χαβιαρά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη σχολή Γραφιστικής στο ΤΕΙ Αθηνών και από τη Σχολή Καλών Τεχνών Gerrit Rietveld Academy στο Άμστερνταμ. Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις στο Παρίσι, στην Αθήνα και στο Άμστερνταμ. Έχει εργαστεί ως γραφίστας, σκηνογράφος, βοηθός χορογράφου και βοηθός σκηνοθέτη. Αποκαλυτπικές μετατοπίσεις της πραγματικότητας προς το όνειρο ή προς τον εφιάλτη είναι το στίγμα της μέχρι τώρα καλλιτεχνικής της πορείας.
Χριστιάνα Γαλανοπούλου

Αίθουσα Τέχνης Καππάτος, Αθηνάς 12, Αθήνα 10554
Τ: 210 3217931 F: 210 3212745 Ε:gallery@kappatosgallery.com
Τι παίζει τώρα Ταινίες της ημέρας