Λίγη ιστορία

Ο άνθρωπος από αρχαιοτάτων χρόνων δοκίμασε να ξεπεράσει τα υδάτινα εμπόδια που βρήκε στο δρόμο του. Ξεκινώντας από τα ποτάμια και τις λίμνες έφτασε σε σημείο να διασχίσει τους απέραντους ωκεανούς. Ξεκίνησε με τα πιο απλά μέσα (έναν κορμό δέντρου, μερικά κλαδιά, χόρτα δεμένα μαζί, ακόμα και φουσκωμένα τομάρια ζώων) και έφτασε στην κατασκευή μεγάλων σε όγκο και χωρητικότητα πλοίων που επέτρεψαν στο εμπόριο να απλωθεί και να γίνει ο κινητήριος μοχλός για την πρόοδο και την εξέλιξη. Οι λαοί που ζούσαν στα παράλια της Μεσογείου, όπως οι Αιγύπτιοι, οι Φοίνικες, οι Κρήτες, και φυσικά οι Ελληνες, εξελίχθηκαν σε ικανότατους ναυτικούς. Στη Βόρεια Ευρώπη έχουμε το παράδειγμα των Βίκινγκ. Αρχικά, οι ναυτικοί δεν απομακρύνονταν ποτέ από τις ακτές. Επλεαν κοντά στα παράλια για ασφάλεια και επειδή έτσι είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν σταθερά σημάδια για να βρίσκουν τη θέση τους. Συνήθως ταξίδευαν κατά τη διάρκεια της ημέρας και όχι της νύχτας. Δεν είχαν στη διάθεσή τους χάρτες και άλλα ναυτικά βοηθήματα. Επομένως είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τους κινδύνους τέτοιων ταξιδιών. Ομως, ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ον περίεργο και κατακτητικό με τάση να ξεπερνά τα εμπόδια. Οι Ελληνες και οι Φοίνικες ήταν οι πρώτοι ναυτικοί της Μεσογείου, οι οποίοι ταξίδεψαν στην ανοιχτή θάλασσα, ακόμα και τη νύχτα. Παρατηρούσαν τις θέσεις του ήλιου και του πολικού αστέρα και τις χρησιμοποιούσαν ως οδηγό. Κατόρθωσαν ακόμα να υπολογίσουν αποστάσεις με βάση το χρόνο, την πορεία και τη θέση των πλανητών στον ουρανό. Οι εξελίξεις στη ναυτική τέχνη, την τέχνη δηλαδή του χειρισμού ενός πλοίου, έγιναν ταυτόχρονα με τις εξελίξεις στη ναυσιπλοΐα. Κάθε λαός προσέθετε κάτι καινούριο. Οι Αιγύπτιοι, εκτός από τα πρωτόγονα πανιά, χρησιμοποιούσαν και κωπηλάτες. Οι Ελληνες και οι Φοίνικες βελτίωσαν τα πανιά των πλοίων τους και αύξησαν τον αριθμό των σειρών των κωπηλατών. Περίφημο παράδειγμα τέτοιου πλοίου είναι η Αθηναϊκή Τριήρης με τρεις σειρές κωπηλατών. Με τον καιρό (το 12ο αιώνα) εμφανίστηκε η μαγνητική πυξίδα που αποτέλεσε σταθμό στην εξέλιξη των θαλάσσιων μεταφορών. Τον επόμενο αιώνα οι Ιταλοί έμαθαν να κατασκευάζουν ναυτικούς χάρτες. Χρησιμοποιήθηκαν και άλλα όργανα, όπως ο αστρολάβος και το κλισιοσκόπιο, συσκευές τις οποίες πρώτοι οι Ελληνες είχαν ανακαλύψει αιώνες πριν. Οι μεγάλοι θαλασσοπόροι και εξερευνητές, όπως ο Μαγγελάνος και ο Κολόμβος, πραγματοποιούσαν τα ταξίδια τους χάρη σε αυτά τα όργανα (ένα απαραίτητο στη ναυσιπλοΐα όργανο, το ρολόι, εμφανίστηκε πολύ αργότερα, το 17ο αιώνα). Αργότερα, οι μηχανές αντικατέστησαν τα πανιά και έγιναν η κύρια πηγή δύναμης. Ετσι, τα μεγάλα ιστοφόρα πέρασαν στην ιστορία. Οχι όμως και τα μικρά. Αυτά επιβίωσαν κυρίως για λόγους αθλητικούς και αναψυχής, αφού το ταξίδι με μόνο σύντροφο τον αέρα και τη θάλασσα πάντα συγκινούσε και πάντα θα συγκινεί την ψυχή και το μυαλό των ανθρώπων.