Aλλαγή πολιτικής ταυτότητας επιχειρεί αθορύβως ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να περισώσει ότι μπορεί όχι τόσο από το αριστερό προφίλ του (που αποτελεί παρελθόν) όσο από τους ψηφοφόρους του που το πίστεψαν το 2015. Κυρίως, όμως, επιδίωξη του Αλέξη Τσίπρα είναι να βρει ένα τρόπο ώστε να αποβάλει τους δεξιούς εναγκαλισμούς που είχε κατά τη διάρκεια της θητείας του, και τα δεξιά… παραστρατήματα, όπως οι δηλώσεις του με τις οποίες αποθέωνε την Ανγκελα Μέρκελ (για το προσφυγικό), τα καλά λόγια που έλεγε για τον Ντόναλντ Τραμπ (και τη συμφωνία 1,5 δισ. ευρώ που έκλεισε μαζί του για την αναβάθμιση των F-16) και με άλλους ηγέτες τις παραδοσιακής δεξιάς.

Βεβαίως, γνωρίζει πολύ καλά ότι στις επερχόμενες εκλογές δεν θα έχει πλέον σύμμαχο τον Πάνο Καμμένο, ούτε τους λεγόμενους απογοητευμένους από το ΠαΣοΚ. Γιατί η σύμπτυξη μετώπου με το ΠαΣοΚ απαιτεί και τις αναγκαίες προσαρμογές, καθώς και το κέντρο έχει κάνει ήδη τις δικές του.

Το πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα δεν είναι τόσο εύκολο, δηλαδή να απορρίψει την ιδεολογική ταυτότητα της Αριστεράς, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις μέσα στο ίδιο του κόμμα. Για παράδειγμα μπορεί να αποκηρύττει το δημοψήφισμα του 2015, δηλώνοντας μάλιστα ότι έκανε λάθος (mea culpa), αλλά δεν ξεχνά ότι τότε:

* Tου έφυγαν πρωτοκλασάτα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας (Λαφαζάνης και λοιποί)

* Του έφυγε καταγγέλλοντάς τον η Ζωή Κωνσταντοπούλου (που ο ίδιος την είχε επιλέξει ως Πρόεδρο της Βουλής),

*Του έφυγε το έως τότε… big asset του Γιάνης Βαρουφάκης,

* Η απόφασή του για δημοψήφισμα στοίχισε στην χώρα πολλά δισ. ευρώ, έκλεισε τις τράπεζες, επέβαλε τα capital controls (που ακόμα ισχύουν) και έκανε τη σύντροφό του Περιστέρα (Μπέτυ) Μπαζιάνα να… κλαίει, όπως δήλωσε κάθε 5 Ιουλίου.

Είναι όμως έτοιμος να αλλάξει την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματός του ώστε να περισώσει ότι μπορεί στις επερχόμενες εκλογές που για πολλούς πλέον δεν θα αργήσουν να γίνουν; Μπορεί ωστόσο να μετέχει ως προσκεκλημένος στις συνόδους των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών (εκνευρίζοντας την Φώφη Γεννηματά), αλλά ιδιαίτερες προσπάθειες να αλλάξει ταυτότητα προς το παρόν δεν κάνει.

Αφού είχε εξαγγείλει για το 2017 ένα καταστατικό συνέδριο για το κόμμα του, το οποίο μπορούσε να το μεταλλάξει σε σοσιαλδημοκρατικό, πλην όμως όχι μόνον δεν προχώρησε στη συγκρότηση συνεδρίου, αλλά ούτε το 2018 το προγραμματίζει.

Συνεπώς συνεχίζει έτσι, με δεξιά όμως στροφή, χωρίς να το παραδέχεται επισήμως. Δηλαδή η υπογραφή αχρείαστου μνημονίου, η επιβολή υπέρμετρης φορολογίας, η αύξηση του ΕΝΦΙΑ (που θα τον καταργούσε μ΄έναν νόμο), οι αποκρατικοποιήσεις, οι κατασχέσεις, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αριστερή πολιτική.

Και τούτο παρά την επιμονή του (καθώς και του οικονομικού επιτελείου) ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης έχει κατά ένα μεγάλο μέρος επιτευχθεί (;) και ότι με τα θεόρατα πλεονάσματα που επιτυγχάνει μπορεί να ανακουφίσει τους σκληρά δοκιμαζόμενους από την κρίση (όπως τους ονομάζει) συνανθρώπους μας.