Μετά το Μακεδονικό ζήτημα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα όσα γίνονται στο Αιγαίο κάνουν τα σεντόνια να παίρνουn φωτιά, όπως προκύπτει από νέα έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου σε συνεργασία με την εταιρία Alco.

Η έρευνα διεξήχθη στο διάστημα 16-22 Απριλίου 2018, με τη μέθοδο των τηλεφωνικών συνεντεύξεων σε τυχαίο, στρωματοποιημένο δείγμα 800 ατόμων από ολόκληρη την Ελλάδα, ηλικίας από 17 έως 64 ετών και πραγματοποιήθηκε με βάση τους κώδικες δεοντολογίας της ESOMAR και επαγγελματικής πρακτικής του ΣΕΔΕΑ.

Μια πρώτη διαπίστωση είναι ότι, ανεξάρτητα από τα πολιτικά πιστεύω, η οικονομική και πολιτική κατάσταση επηρεάζει την ερωτική και τη συναισθηματική ζωή των πολιτών το ίδιο. Αριστεροί και δεξιοί ένιωσαν αναταράξεις λόγω της κρίσης και της οικονομικής ανασφάλειας που βιώνει η χώρα στον ίδιο βαθμό.

Άρα οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες μοιάζει να μην έχουν χρώμα ιδεολογικό και να επιβεβαιώνουν τη γνωστή ρήση που λέει ότι “it’s the economy stupid!”, που βγάζει κυβερνήσεις, αλλά και καταποντίζει πολιτικές.

Στο δεύτερο ερώτημα «κατά πόσο επηρεάζει η σύγκρουση στο Αιγαίο και  η επιθετικότητα της Τουρκίας την προσωπική σας ζωή;», το θερμόμετρο των αισθημάτων και των ερώτων ανέβαινε, όσο «δεξιόστροφα» ψήφιζαν οι πολίτες.

Πιο οργισμένοι σε διπλάσιο αριθμό ήταν οι δεξιοί, συγκριτικά με τους αριστερούς.

Ερμηνεύοντας τα ευρήματα, ο Δρ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,  χειρουργός ουρολόγος – ανδρολόγος, πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, εξηγεί ότι «θελήσαμε να δούμε αν η σύγκρουση στο Αιγαίο, με την επιθετικότητα της Τουρκίας να δημιουργεί φόβους για θερμά επεισόδια και πολεμικές συρράξεις, επηρεάζει τη λίμπιντο και πιο ειδικά πώς αυτή μεταφράζεται στα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα της κοινωνίας, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Το θερμόμετρο της κρεβατοκάμαρας των δεξιών πολιτών ανέβηκε, όσο ανέβαιναν οι τόνοι της επιθετικής ρητορικής των Τούρκων, ενώ στους αριστερούς και κεντρώους πολίτες, η πολεμική αυτή μάλλον εισακούγεται με ψυχραιμία».

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί πώς τα εθνικά ζητήματα επηρεάζουν την ερωτική ζωή των ανθρώπων και θα ακουστεί λογικό, αφού ο έρωτας βιώνεται ατομικά και μοναχικά, ενώ οι ιδεολογίες είναι κυρίως συλλογικά φαντάσματα και ιστορικές μνήμες, πολλές φορές παραμορφωμένες.

Η απάντηση, κατά τον κ. Κωνσταντινίδη, βρίσκεται στο πάθος για ζωή, αυτή την ενέργεια, που η ψυχανάλυση ονόμασε και λίμπιντο, δηλαδή ορμική διάθεση, που είναι και μητέρα της ερωτικής ορμής.

«Τα όσα συμβαίνουν στον έρωτα αντικατοπτρίζονται και στην κοινωνία έλεγε ο Προυστ, αλλά και το ανάποδο: Οι άνθρωποι κουβαλούν στο κρεβάτι τους την κοινωνία, όπως η χελώνα το καβούκι της. Στο κρεβάτι μας δεν πάμε πότε μόνοι, αλλά κουβαλάμε τις απόψεις των γονιών, των γειτόνων και σήμερα και των γιγάντων της πληροφορίας της μεγάλης πλατφόρμας και των μεγάλων αδελφών, που μας παρακολουθούν οἰκεῖα βουλήσει βέβαια», υποστηρίζει.

 

Ο χειρουργός ουρολόγος – ανδρολόγος, συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, Χρήστος Φλιάτουρας, συμπληρώνει ότι οι άνθρωποι δεν είναι μόνο οι φυσικοί απόγονοι των πρωτευόντων, δηλαδή των προγόνων μας που ζούσαν κάποτε στα δέντρα, αλλά είναι και η ιστορία τους, το παρελθόν τους, οι μύθοι τους και τα πάθη τους. «Από την εποχή του Ομήρου οι έρωτες και οι πόλεμοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και, σύμφωνα με τους ειδικούς, ο έρωτας είναι απόδειξη του πόσο λίγο έχουμε ανάγκη την πραγματικότητα, όπως θα έλεγε και ο σύγχρονος Όμηρος, ο Προυστ. Ο έρωτας, ο φόβος και ο φόνος παράγονται σε μια ελάχιστη περιοχή του εγκεφάλου, που λέγεται προοπτική και οι ορμόνες που ελέγχουν αυτά τα ισχυρά συναισθήματα είναι σχεδόν ίδιες. Αγάπη και μίσος στους νευρώνες μας διαμεσολαβούνται από την ηδονική ντοπαμίνη, που στην απουσία της γίνεται οδύνη και πόνος. Οι κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις αποτυπώνονται στα αισθήματά μας, αλλά και το ανάποδο, αφού οι θυμοί και τα πάθη μας σε ατομικό επίπεδο γίνονται εκφράσεις ομαδικές, όταν συγκρούονται τα συλλογικά συμφέροντά μας ως πολιτών με τους θεσμούς της πολιτείας, αλλά και, προπάντων, όταν οι απειλές για απώλεια των ορίων, που συγκροτούν την ταυτότητα ενός έθνους με κοινή ιστορία και φαντάσματα του παρελθόντος, προέρχονται από τους εχθρούς που συνήθως υπάρχουν σε γειτονικές περιοχές», σημειώνει.

Και ο Δρ Κωνσταντινίδης καταλήγει αναλύοντας τη διαφορά σκέψης των αριστερών και των δεξιών λέγοντας ότι «είναι γνωστό πως, όσο πιο αριστερά, τόσο πιο πασιφιστικά και υπερεθνικά σκέφτεται ο πολίτης, σε αντίθεση με την δεξιά σκέψη, που στον πυρήνα της βρίσκεται το εθνικό και θρησκευτικό συναίσθημα. Η διαφορά του «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» με το πυρηνικό σύνθημα της αριστεράς των ανοικτών συνόρων, ίσως να ερμηνεύει το πώς οι πολεμικές κραυγές του επιθετικού μας γείτονα δεν επηρεάζουν με τον ίδιο τρόπο την πρωτογενή και πρωτόγονη φύση των συναισθημάτων. Η ρητορική του μίσους για τους εχθρούς, που αναπτύσσεται στην Τουρκία, έχει στον πυρήνα της ένα δεξιό και εθνικιστικό παραλήρημα μεγαλείου, που μάλλον γίνεται πιο κατανοητό από την αντίστοιχη δεξιά ιδεολογία στην χώρα μας, συγκριτικά με την αριστερά, που θέλει να ερμηνεύει τις συγκρούσεις των εθνών με βάση μόνο τα οικονομικά συμφέροντα».