Τι έγινε, τελείωσε; Μα γιατί;
ΟΚ, με την Ιταλία ήμουν, από την αρχή το είχα ξεκαθαρίσει, αλλά πέραν του ότι και Ισπανία αγαπάμε (ελέω Μπάρτσα), αυτό που βλέπαμε την Κυριακή το βράδυ δεν ήθελες να τελειώσει. Εκτός αν είσαι Ιταλός και στην εθνικότητα, οπότε παρακαλούσες τον Κύριο (και τον πεναλτοπνίχτη διαιτητή) να δώσει τέλος στο μαρτύριο μια ώρα αρχύτερα… 

Είπαμε εδώ το Σάββατο ότι για να το πάρουν οι Ισπανοί θα έπρεπε να παίξουν πολύ καλύτερα από ό,τι είχαν κάνει στο τουρνουά έως την Κυριακή. Το έκαναν. Το παράκαναν μάλλον. Σαν να ξεκινούσε τώρα η σεζόν έτρεχαν – οι παίκτες που έχουν παίξει περισσότερα παιχνίδια από κάθε άλλης ομάδας στο Euro! Ποδοσφαιριστές της μεγάλης Μπαρτσελόνα κατά κύριο λόγο, της μεγάλης (μπρρρρ…) Ρεάλ και της Πρέμιερσιπ. Τους οποίους θεωρούσαμε ψιλοκαμένους για φέτος. Πράγμα φυσιολογικό, αν σκεφτείτε ότι σχεδόν ένα χρόνο τώρα παίζουν κάθε τρεις ημέρες στα πιο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα. Oπως αποδείχθηκε, φύλαγαν το καλύτερο για το τέλος…

Oχι ότι βρήκαν απέναντί τους καμιά πεθαμένη αντίπαλο. Κάθε άλλο. Η Ιταλία έπαιξε, έτρεξε και αυτή, είχε τις ευκαιρίες της, είχε και τις αστοχίες και τις ατυχίες της, αλλά… 4-0. Πάμε γι’ άλλα.

Και όσοι ποδοσφαιρικοί, ξέρουμε ότι η μπάλα έχει γυρίσματα και σήμερα κλαις, αύριο γελάς (και τούμπαλιν). Με τους άλλους τι θα κάνουμε; Με εκείνους που έγιναν Ιταλία για μια νύχτα και για μια Μέρκελ…

Τι έγινε, παιδιά; Εκανε βουντού η Αγκέλα και οι ήρωες της Ευρώπης την Πέμπτη έγιναν οι «ξεφτίλες» της την Κυριακή; Ή μήπως ακυρώθηκε η συμφωνία του ενός Μάριο, επειδή ο άλλος Μάριο σκόνταψε σε τείχος; Δε νομίζω…

Ψυχραιμία, λοιπόν. Και καθαρό μυαλό. Σαν αυτό που είχαν οι Ισπανοί στον τελικό, αλλά και κάποιοι Ιταλοί μετά το πρώτο γκολ.

Ποδόσφαιρο είναι. Για να το χαρείς με τα πάνω του και τα κάτω του, πρέπει να το ζεις έτσι. Οπως ένα παιχνίδι. Να κάνεις πλάκα στον άλλον όταν νικάς, αλλά να δέχεσαι και τη δική του όταν χάνεις. Όπως το χάρηκα κι εγώ, που όοοολα τα πέτυχα (λέμε τώρα), αλλά έπεσα έξω στον τελικό. Όχι πολύ, μόνο 4 γκολ…

Οποιος τα θέλει όλα, μονά ζυγά δικά του, να φύγει, να πάει αλλού. Σε άλλη γη σε άλλη χώρα. Διότι τούτη εδώ (έχει) υποφέρει πολύ από τέτοιους. Και ως την επόμενη διοργάνωση, ως το επόμενο ντέρμπι, τρέμω τι μπορεί να σκεφτεί, να κάνει ή να ψηφίσει, για να ικανοποιήσει το τεράστιο «εγώ» του. Και το ελάχιστο νιονιό του.

Τι λέγαμε; Α ναι… Visca el Barca!

     

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ