Το ανέκδοτο με τον μαύρο και το χαμίνι το ξέρετε; Αυτό μου θυμίζει ο θόρυβος που γίνεται πριν από τον αποψινό αγώνα Γερμανίας – Ελλάδας. Οι Γερμανοί είναι ο μαύρος, εμείς το χαμίνι, μας έχουν σηκώσει στους ώμους τους, περιφερόμαστε στο χωριό και φωνάζουμε (εμείς, το χαμίνι) «έσκισα τον μαύρο, έσκισα τον μαύρο»! Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Κάπως έτσι και εμείς. Μας έχουν ξεσκίσει οι Γερμαναράδες, είμαστε οι καλύτεροι πελάτες τους (μεγάλωσα και γερνάω με προϊόντα made in Germany), μας έχουν πάει δυο χρόνια να μην πω πώς, και εμείς βγαίνουμε και κάνουμε σαν να έχουμε ήδη νικήσει απόψε.

Εντάξει, ποιος δεν θέλει να περάσει η Ελλάδα στους «4»; Ειδικά απέναντι στη Γερμανία. Επειδή όμως δεν είναι μπάσκετ, να έχουμε ίσες ή και περισσότερες (θεωρητικά) πιθανότητες νίκης, εγώ λέω να το χαμηλώσουμε λίγο το πράγμα. Και αν νικήσουμε, με το καλό, έχουμε πολλά να πούμε και να κάνουμε. Και αυτό έως την άλλη Πέμπτη, που είναι ο ημιτελικός.

Διότι όσο θα πλησιάζει η Ιταλία, θα τους ξεχνάμε τους Γερμαναράδες και θα θυμόμαστε τον.. Μουσολίνι! (και μη μου πείτε πού το ξέρω ότι θα περάσει η Ιταλία την Αγγλία, έτσι;). Μ’ αρέσει μάλιστα που, μέσα στον παροξυσμό μας, μεταφράζουμε τα πιο light και αναμενόμενα γερμανικά δημοσιεύματα σε «ιταμές προκλήσεις». Ενώ αν τα διαβάσετε –πέρα από τους χαρακτηρισμούς των ελλήνων «μεταφραστών» τους- είναι τόσο κλισέ (σουβλάκι, τζατζίκι και… ταραμάς), που χάνεις την ώρα σου – και την όρεξή σου…

Με εξαίρεση βεβαίως την «Bild», που όμως θα έπρεπε να τη δείχνουμε και να λέμε: «Γερμανοί, μη μιλάτε απαξιωτικά για τους Ελληνες. Αυτή η ψωροφυλλάδα είναι η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στη χώρα σας. Εθνική σας ντροπή!». Και να μην μπορούν να σου πουν τίποτα…

Αντί γι’ αυτό, κάποιοι δικοί μας πάνε και μιμούνται την «Bild». Και όπως κάθε ιμιτασιόν, γίνονται ακόμη πιο ξεφτίλες.

Τέλος πάντων. Ποδόσφαιρο θα παίξουμε απόψε, και όπως λέω από την αρχή της διοργάνωσης, η Εθνική μας μπορεί να έχει φιλοδοξίες απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Είναι μια σκληρή ομάδα, με παίκτες που μόνο «γατάκια» δεν τους λες, με καλό προπονητή, με επιλογές στον πάγκο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση καλύτερη από τη Γερμανία, όπως δεν ήταν και από τη Ρωσία.

Αν εμείς παίξουμε στο 100%, οι Γερμανοί όχι στο δικό τους 100% και μας θέλουν λίγο η τύχη και οι «κόρακες», μπορούμε. Πολλά «αν», όμως αυτή είναι η πραγματικότητα. Το ‘πε και ο Ντιέγκο.

Και επειδή οι γερμανοί ποδοσφαιριστές και προπονητές κάθε άλλο παρά μας υποτιμούν (τουλάχιστον στα λόγια μάς υπολογίζουν πολύ σοβαρά), τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Διότι αυτοί οι τύποι κάθονται όλη την εβδομάδα και λογαριάζουν τους πάντες και τα πάντα σε ό,τι αφορά τον αποψινό αγώνα. Με λεπτομέρειες.

Ετσι δουλεύουν πάντα και παντού. Εχουν σχεδιάσει/προβλέψει μια κίνηση για κάθε σενάριο. Εκεί που τα χαλάνε είναι αν κάτι στραβώσει και δεν το έχουν σκεφτεί.

Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι αυτό σήμερα, αλλά τελικά αυτό είναι το πιο ωραίο με την μπάλα. Ποτέ δεν πρέπει να πανηγυρίζεις πριν από το 90’. Ή το 120’. Ή τα πέναλτι.
Λέτε;     

ΥΓ: Για να καταλάβετε: μεγάλα γερμανικά ΜΜΕ έχουν προβλέψει (και αναθέσει) ρεπορτάζ, ανταποκρίσεις κλπ από την Ελλάδα, αν απόψε… χάσει η Γερμανία. Με το καλό!

ΥΓ 2: Η γελοιογραφία από τον σημερινό «Independent»….

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ